Wyposażenie » Sprzęt artyleryjski

40 mm amunicja przeciwlotnicza

 

 

 

 

 

Amunicja do dział 40 mm produkowana była w Fabryce Amunicji w Skarżyski, a w późniejszym okresie w Wytwórni nr 2 w Kraśniku. Jednostka ognia dla armaty 40 mm Bofors wynosiła 200 pocisków, jednak na C2P znajdowało się 160 pocisków. Transportowano także na przyczepach amunicyjnych holowanych przez ciągniki C2P 800 pocisków.

 

 

Budowa naboju

Naboje do armaty przeciwlotniczej wz.1936 były nabojami zespolonymi. Nabój składał się z:

  • pocisku,

  • zapalnika lub zapalników, które powodowały wybuch lub rozprysk pocisku,

  • ładunku prochowego miotającego w łusce, którego spalanie się powoduje wyrzucenie pocisku z lufy,

  • zapłonnika, który służy do zapalania ładunku prochowego.

Pocisk. Każdy pocisk składał się ze skorupy, ładunku wewnętrznego oraz części dodatkowych, powodujących działanie pocisku. W skorupie rozróżnia się:

  • tył, na którym jest osadzona i zaciśnięta łuska, zawierająca ładunek prochowy, tył jest zakończony płaskiem dennym.
  • tułów;
  • głowice, zakończoną płaskiem głowicowym, ma ona u góry nagwintowane oko, w które jest wkręcany zapalnik.

Prócz tego są na powierzchni skorupy:

  • pierścień wiodący z czerwonej miedzi, umieszczony między tyłem a tułowiem pocisku, pierścień ten o średnicy nieco większej niż średnica lufy między brózdami gwintów zapewnia dokładne umieszczenie pocisku w położeniu załadowania i wraz z gwintami lufy powoduje ruch obrotowy pocisku dookoła jego osi oraz uniemożliwia uchodzenie gazów w przód, między pociskiem a ścianą przewodu lufy.
  • zgrubienie środkujące między głowicą, a tułowiem pocisku, ma ona średnicę nieco większą niż średnica tułowia i zapewnia wraz z pierścieniem wiodącym zbieżność osi pocisku z osią przewodu lufy oraz nie pozwala pociskowi obijać się o ścianę przewodu lufy

 

Do strzelania z armaty 40 mm przeciwlotniczej wz.1936 używano granatu świetlnego wz.1936 oraz granatu pancernego wz.1937.

 

Granat świetlny wz.1936

Granat świetlny wz.1936, wykonany ze stali, miał głowicę wkręconą w skorupę i jest zaopatrzonyw  dwa zapalniki: głowicowy i denny. Granat zawiera ładunek wybuchowy w postaci trotylu wprasowanego umieszczonego w części górnej oraz ładunku świetlnego umieszczonego w części dolnej. W ładunku wybuchowym jest umieszczona w podłużnym wydrążeniu pochwa z podsypką pobudzającą. Zapalnik głowicowy jest wkręcony w oko głowicy, zapalnik denny - w dno skorupy.

 

Działanie. Przy uderzeniu granatu o przeszkodę zapalnik głowicowy działa, a wybuch jego spłonki pobudzającej przenosi się na podsypkę pobudzającą, wywołując wybuch ładunku wybuchowego, a stąd i wybuch granatu. Przy wystrzale zapalnik denny granatu działa i zapala ładunek świetlny. Ładunek ten pali się w czasie 10 sekund wydzielając czerwone światło, które uwidocznia granat w czasie lotu, co ułatwia wstrzeliwanie się do celów powietrznych. Przy strzelaniu z dużą szybkością światło wydzielane przezkolejne granaty uwidocznia tor. Gdy palenie ładunku świetlnego się kończy, a granat nie napotkał przeszkody,któraby powodowała działanie zapalnika głowicowego, płomień przenosi się na podsypkę pobudzającą w ładunku wybuchowym, wywołując jego wybuch, a stąd i wybuch granatu.

 

Barwy. Głowica pomalowana była farbą białą, a tułów (do pierścienia wiodącego) farbą żółtą. Poniżej pierścienia wiodącego tułów i płask denny jest pomalowany czarnym lakierem.

 

Znakowanie. Na głowicy granatusą namalowane czarne znaki, które oznaczały:

wiersz 1.... rodzaj materiału wybuchowego;

wiersz 2....wytwórnię, która dokonała nabicia, numer partii i rok nabicia;

wiersz 3....nazwę pochodzenia materiału wybuchowego oraz numer jego partii i rok wyrobu;

wiersz 4....barwa ładunku świetlnego.

 

Przykład:

 

Tp........trotyl wprasowany;

B-1-36....wytwórca Bofors, partia nabicia 1 z roku 1936;

NB-2-36....trotyl z wytwórni Nobel, partia wyrobu 2 z roku 1936;

Czerw.....światło czerwone.

 

Ponadto na drugiej stronie głowicy wybijano znaki, które oznaczały:

  • hutę, z której pochodzi stal i numer wytopu stali;

  • numer partii i rok wyrobu;

  • cechę rzeczoznawcy, który odbierał skorupy;

 

Przykład

St-1520...stal pochodzi z huty Starachowice, numer wytopu stali 1520;

Sk-2-36...wytwórnia Skarżysko, partia 2 z roku 1936;

Z...cecha rzecznoznawcy;

 

Dane techniczne:

Masa granatu: 0,955 kg (z zapalnikami)
Masa ładunku wybuchoweg 0,044 kg
Masa ładunku świetlnego 0,034 kg

 

Granat pancerny wz.1937

Granat pancerny wz.1937 wykonany był ze stali, miał ostrą główkę, wkręconą w oko skorupy i był zaopatrzony w zapalnik denny, wkręcony w dno skorupy i był zaopatrzony w zapalnik denny, wkręcony w dno skorupy. Granat zawierał ładunek wybuchowy.

 

Dane techniczne:

Masa granatu: średnio 1 kg

 

 

Zapalniki

Do strzelania z 40 mm armaty przeciwlotniczej wz.1936 używało się następujących zapalników:

  • zapalnika głowicowego wz.1936;

  • zapalnika dennego wz.1936;

  • zapalnika dennego wz.1937,

Zapalnik głowicowy wz.1936. Był to zapalnik uderzeniowy piorunujący o działaniu natychmiastowym, przeznaczony dla granatu świetlnego. Masa zapalnika wynosiła 0,030 kg. Górny płask główni w barwie białej. Na główne zapalnika, oznaczano wymiary średnic i wzór zapalnika, wytwórnię, numer partii i rok nabicia, np.

  • 12/20 - wz.36

  • Pk-1-36

Oznaczało to:

  • 15/20 - wymiary średnic zapalnika / licznik oznaczał średnicę nagwintowanej części ogona zapalnika, a mianownik średnicę przedniej podstawy jego główki/.

  • wz.36 - wzór 1936

  • Pk - wytwórnia "Pocisk"

  • 1-36 - partia 1 z roku 1936