do początku
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 










Historia Wojska Polskiego, jego umundurowania i uzbrojenia to nie tylko karabiny, armaty, czołgi. To także historia wojsk łączności, już niego zapomniaych przez rekonstruktorów. Staramy się to zmieniać. Rekonstrukcja historyczna pozwala w zupełnie nowy sposób poznać barwę i broń II Rzeczypospolitej. Jako część naszej działalności prezentujemy poniżej sylwetki mundurowe wybranych żołnierzy II RP.

 

 

Koniowodny 9. pułku ułanów Małopolskich - marzec 1939

W nowoczesnej wojnie, która niebawem miała nadejść, koń i potrzeba opieki nad nim w trakcie walki miał być główną bolączką kawalerii. W momencie wkraczania do boju pieszego liczebność i zarazem siła ognia plutonów, szwadronów i całych pułków drastycznie malała, gdyż 1 na 3 ułanów, a w wyjątkowych sytuacjach 1 na 6 pozostawał do opieki nad końmi.

więcej
 
Kanonier telefonista baterii łączności 6 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej – jesień 1938

Zgodnie z etatem pokojowym z końca lat 30-tych, w skład każdego z samodzielnych dywizjonów artylerii przeciwlotniczej wchodziła bateria łączności, składająca się z trzech plutonów. Zadaniem ich było szkolenie kanonierów służących na różnych funkcjach łączności, a w czasie mobilizacji wystawienie drużyn łączności na potrzeby baterii motorowych.

więcej
 
Drużyna regulacji ruchu z 1 batalionu pancernegp - październik 1938

W ramach oddziałów motorowych w II połowie lat 30-tych funkcjonowały małe pododdziały regulacji ruchu. Prócz drużyn znajdujących się w dywizjonach i szwadronach broni pancernej, odpowiednie plutony funkcjonowały w strukturach Warszawskiej Brygady Pancerno – Motorowej oraz 10 Brygady Kawalerii. Do zadań regulacji ruchu należało rozpoznanie drogi marszu przed kolumną motorową, oznaczanie kierunków i punktów istotnych dla ruchu kolumny oraz osłona.

więcej
 
Kanonier 3 baterii 11 dywizjonu motorowego artylerii przeciwlotniczej – 19 września 1939 r. Węgry

Dnia 24 sierpnia 1939 r. mobilizację alarmową rozpoczął 1. pułk artylerii przeciwlotniczej w Warszawie. Jedną z mobilizowanych jednostek był 11 dywizjon motorowy artylerii przeciwlotniczej. Dyon mobilizował się systemem mobilizacji kartkowej w koszarach w Wawrzyszewie. Jego dowódcą został mjr sł. St. Olgierd Jerzy Eminowicz. Dyon tworzyły trzy baterie, każda wyposażona w 4 armaty polskiej produkcji – 75 mm wz.36 oraz ciągniki C4P. Była to jedna z najnowocześniej wyposażonych jednostek Wojska Polskiego w 1939 r.

więcej
 
Bombardier - goniec motocyklowy baterii artylerii przeciwlotniczej typu A – wrzesień 1939 r.

Goniec artylerii przeciwlotniczej służył bezpośrednio przy dowódcy baterii. Etatowo gońców wyposażać miano w motocykle z koszem, jednak wraz z rozpoczęciem mobilizacji do jednostek motorowych trafił sprzęt pochodzący z rekwizycji ludności cywilnej. Część baterii posiadała także sprzęt motorowy ponadetatowy lub zarekwirowany samodzielnie. Motocykle francuskie Motobecane także znalazły się na polskim rynku cywilnym. Choć sama firma nie miała oficjalnego przedstawicielstwa w Polsce zakupów dokonywano korespondencyjnie bezpośrednio we Francji. Nasz Motobecane B2A wyposażono w silnik o pojemności 175 cc. Posiada on malowanie cywilne (wkrótce otrzyma także odtworzone logo na baku) oraz tablice rejestracyjne motocykli województwa poznańskiego.

więcej
 
Plutonowy podchorąży rezerwy - szwadron łączności Wielkopolskiej Brygady Kawalerii - wiosna 1939

Wyszkolenie podoficerów i oficerów łączności stanowiło ogromny problem Wojska Polskiego. Braki kadrowe odczuwano szczególnie w latach 30-tych. Wiedza wyszkolonych w latach 20-tych rezerwistów szybko się dezaktualizowała, wraz z gwałtownym unowocześnianiem sprzętu. Po masowym przeniesieniu do rezerwy w latach 1930-34 starej kadry podoficerów i oficerów jeszcze z wojsk zaborczych, Wojsko Polskie szkoliło w pośpiechu nowe roczniki przyszłych oficerów. Szczególnie po 1936 dawały się odczuć braki kadrowe wraz z tworzeniem nowych jednostek i rozbudową istniejących struktur łączności w jednostkach.

więcej
 
Członek fabrycznego plutonu przeciwlotniczego Zakładów H.Cegielski w Poznaniu – 2 września 1939 r.

W roku 1939, w ramach obrony przeciwlotniczej kraju, obok etatowych jednostek artylerii p-lot, podjęto działania mające wzmocnić obronę kluczowych obiektów strategicznych. W tym celu powołano do służby 23 plutony fabryczne po 2 armaty 40 mm Bofors wz.36. W skład plutonów wchodzili pracownicy fabryk, którzy przechodzili intensywne szkolenia w dywizjonach przeciwlotniczych.

więcej
 
Kurs uzupełniający dla podoficerów Marynarki Wojennej – Poznań 1938 r.

Dziś przedstawiamy Państwu kolejną sylwetkę związaną z historią garnizonu Poznań oraz poznańskiej łączności. Bosman mat o specjalności radiotechnika podczas kursu uzupełniającego dla podoficerów radiotechników prowadzonego przy 7 Batalionie Telegraficznym w Poznaniu w okresie jesień – zima 1938 r. Mało osób kojarzy Poznań z historią rodzimej Marynarki Wojennej, jednak także tutaj pisano jej historię. To w naszym garnizonie szkolone były kadry tele- i radiotechników na potrzeby Marynarki Wojennej, w tym dla kompanii łączności wybrzeża morskiego w Gdyni. Ostatni kurs, w którym brali udział marynarze, odbył się w styczniu 1939 r. Niniejszą sesję oparto merytorycznie o zachowane fotografie z kursów w 7 B.T.

więcej
 
Podchorąży artylerii Leszek Lubicz–Nycz, SPA w Poznaniu - lato 1921 r.

Warunki w jakich powstawało Wojsko Polskie po Wielkiej Wojnie, nie sprzyjały zorganizowaniu odpowiedniego systemu szkolnictwa artylerii. Podczas formowania jednostek artylerii wykorzystywano przede wszystkim oficerów z poszczególnych polskich formacji zbrojnych i byłych armii zaborczych. Jednakże ich liczba była niewystarczająca. Główne centrum szkolenia artylerii miano początkowo ulokować w Rembertowie, jednak ostatecznie Szkoła Podchorążych Artylerii została utworzona w Poznaniu, a pierwsza lista przyjętych kandydatów powstała w listopadzie 1919 r. Do potrzeb Szkoły przystosowano koszary artylerii na Sołaczu.
 

więcej
 
Strzelec 1 p.s.k. z Warszawskiej Brygady Pancerno - Motorowej - 17.09.1939

Prezentujemy sylwetkę szeregowego strzelca z 1 Pułku Strzelców Konnych Warszawskiej Brygady Pancerno – Motorowej. – 17 września 1939, pozycje wyjściowe do ataku na Tomaszów Lubelski. Warto nadmienić, iż choć pułk był pułkiem strzelców konnych, to od lipca 1939 był już jednostką w pełni zmotoryzowaną i bez koni.
 

więcej
 
1   2   następny  >>