Biblioteczka » Łączność

"Łączność w dywizji kawalerji francuskiej" - 1929 - por. Zygmunt Chamski

Przegląd Książek i Czasopism

Łączność w dywizji kawalerji francuskiej.

por. Zygmunt Chamski1

Revue de Cavalerie. Zeszyt z lutego 1929.

 

Wskutek potęgi, oraz dalekonośności współczesnego ognia, kawalerja, zmuszona jest działać w szykach rozluźnionych, ugrupowana wszerz i w głąb na dużej przestrzeni, już w znacznej odległości od nieprzyjaciela. To rozproszenie kawalerji w terenie nie pozwala wyższym jej dowódcom na bezpośrednią obserwacje działań oddziałów własnych, jak również nieprzyjaciela, oraz na wydawanie rozkazów wykonawcom bądź osobiście, bądź zapomocą łączników, jak to miało miejsce w 1914 roku. Z drugiej zaś strony działania kawalerji musi cechować szybkość, od niej bowiem zależy powodzenie tych działań, a szybkość tą można osiągnąć jedynie wówczas, gdy d-ca kawalerji będzie w porę powiadomiony o położeniu i zdoła w porę przysłać rozkazy wykonawcom swej decyzji. W tych warunkach zagadnienie łączności w obrębie wielkich jednostek kawalerji nabiera dużego znaczenia, szczególnie gdy dywizja działa w szykach konnych.

 

Zagadnieniu temu poświęcony jest obszerny artykuł pióra rotmistrza Denardon, który ukazał się ostatnio na łamach miesięcznika francuskiego „Reuve de Cavalerie”. Oto jego streszczenie.


Pominiemy rozważania autora natury ogólnej o znaczeniu łączności dla kawalerji, o zasadach taktycznych użycia łączności w kawalerji i t. p., jako rzeczy naogół znane, zatrzymamy się natomiast nad jego wywodami treści konkretnej.       

 

W myśl regulaminu francuskiego wszystkie środki łączności, któremi, rozporządza dywizja kawalerji, powinny być grupowane w ośrodkach łączności, umieszczonych na osi, lub na osiach łączności. Otóż jak stwierdza rotmistrz Denardon, obecny stan wyposażenia D. K. francuskiej w personel i sprzęt łączności, pozwala jej jedynie zorganizować 1 oś łączności z 2 ośrodkami łączności. Ponieważ D-ca dywizji i jego sztab mogą pracować naprawdę wydajnie jedynie wówczas, gdy stoją na miejscu i gdy rozporządzają dostatecznemi środkami łączności, jeden z tych ośrodków łączności staje się automatycznie posterunkiem D-cy D. K., drugiemu zaś przypada rola wysuniętej składnicy meldunkowej (WSM).

 

Dla zapewnienia ciągłej łączności konieczne jest, by ośrodki łączności przesuwały się kolejno skokami, nie zaś jednocześnie. Wobec tego dawna WSM staje się z reguły nowym posterunkiem D-cy dywizji, a czas martwy ogranicza się jedynie do czasu potrzebnego na przejazd d-cy, z jednego ośrodka do drugiego.

 

W tych okolicznościach wybór miejsca postoju dla WSM powinien odpowiadać dwum warunkom: 1) musi on odpowiadać potrzebom WSM w danym okresie działań 2) musi zaspokoić potrzeby D-cy dywizji w okresie następnym.

 

Dlatego też, o ile odległość pomiędzy zwiadami, wysłanemi naprzód, a strażą przednią dywizji nie jest zbyt duża, powinna WSM, zdaniem autora, znajdować się na wysokości straży przedniej.

 

W wypadku przeciwnym wysuwa się ją przed straż przednią, dodając oczywiście odpowiednią osłonę.

 

Oba wspomniane ośrodki łączności są bardzo silnie wyposażone w personel i sprzęt łączności; przedewszystkiem posiadają one pewną grupę środków, identyczną w obu ośrodkach, o składzie następującym:

 

T e l e f o n:     Zmienna ilość łącznic

                        1 drużyna budowlana

                        1 drużyna obsługi

                        1 patrol telefoniczny konny

 

R a d i o:        2 stacje typu E 13 na semochodach półciężarowych.

                        1 odbiornik typu A ze wzmacniaczem 3 ter.

                        1 biuro szyfrowe.

 

O p t y k a:      1 centrala sygnalizacji świetlnej

                        2 aparaty świetlne 35cm.

                        1 aparat świetlny 10cm.

                        Płachty sygnalizacyjne

 

12 gołębi pocztowych

Łącznicy

Samochody:    w zmiennej ilości

            Oprócz tego każdy ośrodek ma własne, odrębne środki, a mianowicie:

            WSM:
            Płachtę tożsamości WSM.

            Konie wierzchowe i eskortę D-cy D.K.

            Posterunek D-cy:
            1 łącznicę 30 klapkową

            1 stację radjo typu E 13, która wchodzi w skład sieci korpusu lub armji

            1 płachtę tożsamości D-twa D.K.

 

Część ośrodków łączności o składzie identycznym przesuwają się na przemian skokami, części odrębne luzują się.

 

Przy tym systemie pozostają jeszcze w rozporządzeniu D-twa dywizji 4 stacje typu E13 na samochodach i 3 radjostacje o zaprzęgu konnym, które wystarczają dla zorganizowania 1) sieci wewnętrznej dywizji 2)sieci zwiadów, przyczem zwiadom należy przydzielać jedynie stacje samochodowe, gdyż stacje o zaprzęgu konnym krępują ich swobodę ruchów i wpływają na zmniejszenie szybkości posuwania się zwiadów.

 

W obrębie niższych jednostek (np. pułków) łączność jest zapewniona w ruchu głównie zapomocą jeźdźców meldunkowych, cyklistów, i motocyklistów.

 

Z chwilą gdy D.K. Przechodzi do działań w szyku pieszym łączność organizuje się w podobny sposób jak w dywizji piechoty.

 

Opracował: Konrad Maraszek